Bakı İnzibati Məhkəməsi Qərardad — İş №2-1(112)-606/2023

Azərbaycan Respublikası adından QƏRARDAD Bakı şəhəri İş № 2-1(112)-606/2023 09.01.2023 BAKİ İNZİBATİ MƏHKƏMƏSİ Hakim Kərimli Rüstəm Lətif oğlunun sədrliyi, Məmmədova Sevda Rövşən qızının katibliyi cavabdehin nümayəndəsi X1 iştirakı ilə İddiaçı cavabdeh Bakı şəhəri Cavabdehnə qarşı «sərəncamın qanunsuz sayılması» barədə iddia tələbi üzrə iş materiallarına məhkəmənin binasında (Bakı şəhəri, N.Vəzirov küçəsi, 56) açıq məhkəmə iclasında baxaraq, MÜƏYYƏNETDİ: İddiaçı cavabdeh Bakı şəhəri Nəsimi RİH-ə qarşı «sərəncamın qanunsuz sayılması» tələbini irəli sürərək iddia ərizəsi ilə Bakı İnzibati Məhkəməsinə müraciət etmişdir. Azərbaycan Respublikası İnzibati Prosessual Məcəlləsinin (bundan sonra – İPM) 45.4-cü maddəsinə görə iddia ərizəsi məhkəməyə daxil olduğu gündən icraata qəbul edilmiş sayılır. İddia ərizəsində bildirilir ki, İddiaçı X6 qızıdır. İddiaçının atası X13 2008-ci ildən “alsheimer xəstəliyi”ndən əziyyət çəkirdi. İddiaçı özü ixtisasca həkimdir və atasının xəstəliyi ilə əlaqədar ona qayğı göstərirdi. Maddi dəstək və müalicə tamamilə iddiaçıya həvalə edilmişdir. Xəstəliyinin xarakterinə görə atasının yaddaşı xeyli zədələnmişdi. Buna görə də o, öz hərəkətlərinin hesabını tam verə və onları idarə edə bilmirdi. Bununla əlaqədar olaraq iddiaçının qardaşı Əliyev Kamran vicdansız üsullardan istifadə edərək atasının əmlakını ələ keçirmək istəyərək iddiaçıdan gizli şəkildə atasının fəaliyyət qabiliyyəti olmayan tanınması ilə bağlı iddia qaldırmış və Bakı şəhəri Nəsimi Rayon Məhkəməsinin qərarı ilə iddia təmin edilmişdir. Həmin iddiaya görə qardaşı sonda atasının bütün əmlakını ələ keçirmişdir. Əvvəllər atası Əliyev Əziz üç mərtəbəli binanın birinci mərtəbəsində yerləşən, ümumi sahəsi 22,9 kv.m olan 75/81 saylı mağazanı icarəyə vermişdir. ünvan 1 ünvanında yerləşən kirayə pulunu atasının xəstəliyinin müalicəsinə və zədələnmiş sağlamlığının saxlanmasına sərf etmişdir. Lakin sonradan məlum olmuşdur ki, qardaşı Əliyev Kamran Bakı şəhəri Nəsimi RİH-in sərəncamı ilə ona verilmiş səlahiyyətlərdən və qəyyumluq statusundan sui-istifadə edərək, göstərilən mağazanı qanunsuz olaraq mülkiyyətinə keçirmişdir. Bununla bağlı aidiyyəti inzibati qurumlara müraciət edərək müəyyən edilmişdir ki, adıçəkilən mağaza 26 fevral 2011-ci il tarixdə 2 saylı Bakı şəhəri Dövlət Notariat Kontorunun dövlət qeydiyyatına alınmış ianə müqaviləsi ilə qardaşı Əliyev Kamranın mülkiyyətinə keçmişdir. Bu müqavilə bir sıra kobud mülki qanun pozuntuları ilə qeydə alınmışdır. Belə ki, atası məhkəmənin qərarı ilə qanuni olaraq fəaliyyət qabiliyyəti olmayan elan edilən zaman atası yalnız iddiaçı ilə yaşayırdı. Ona görə də atası yalnız iddiaçı tərəfindən lazımi qayğı, maddi dəstək və müvafiq müalicə ilə təmin olunmuşdur ki, bu da atasının xəstəlik şəraitində ömrünü xeyli uzatmışdır. Ona görə də mövcud vəziyyətə və gündəlik məntiqə əsaslanaraq, bunun üçün əsaslar olsa da, yalnız iddiaçı atasının hüquqi fəaliyyət qabiliyyəti olmayan tanınması və qəyyumluq hüququndan istifadə edilməsi ilə bağlı məhkəməyə müraciət edə bilərdi. Bu, pensiya məsələsidir və iddiaçının üzləşdiyi digər gündəlik çətinliklərdir. Ancaq iddiaçı ilk növbədə etik və psixoloji əsaslardan çıxış edərək bu sualı qaldırmamışdır. Qardaşının öz ailəsi olan, ayrıca yaşayan atasına qəyyum təyin edildiyini biləndə təəccüblənmişdir ki, atanın bütün problemləri müalicə, müşahidə ilə bağlı idi, baxım, yemək, çimmək, maddi təminat və şəraitin iradəsi ilə ona həvalə edilmişdir. Vəziyyətin iradəsi ondan ibarətdir ki, qardaşı kişi idi, ailəlidir, ailəsi ilə yaşayırdı və buna görə də o, fiziki olaraq iddiaçının yerinə yetirdiyi funksiyaları yerinə yetirə bilmədi, əslində şəxsi həyatından imtina etdi. İddiaçı özü də qızı olaraq doğulandan atası ilə birlikdə yaşamış və onu heç bir yerə qoymamışdır. Ondan ayrıla da bilməzdi, çünki ona çox dəyər verirdi. Bunu onun iddiaçıya münasibəti sübut edir. Belə bir şəraitdə qəyyumluq haqqında qərar qəbul edən RİH Komissiyasına materiallar hazırlayan Qəyyumluq və himayəçilik şöbəsi atanın yaşayış şəraitini yoxlamalı, digər yaxın qohumlarının razılığını seçməli idi. Əgər Bakı şəhəri Nəsimi RİH-in komissiyasına materiallar hazırlayan RİH-nin qəyyumluq və himayəçilik şöbəsinin bu əsas funksiyaları layiqincə yerinə yetirilsəydi, təbii ki, qəyyumluq məsələsi də mütləq şəkildə həyata keçirilərdi, iddiaçının xeyrinə həll olundardı. Bundan başqa, ianə müqaviləsinin rəsmiləşdirilməsinin özü də bir sıra mülki qanunvericiliyin və “Azərbaycan Respublikasının ərazisində notariat hərəkətlərinin qeydə alınması qaydası haqqında Təlimat”ın kobud şəkildə pozulmasına yol verilib. İanə müqaviləsini qeydiyyatdan keçirməzdən əvvəl atasının hüquq qabiliyyətini müəyyən etmək lazım idi. O anda ata xəstəliyinin xüsusiyyətinə görə artıq bacarıqsız idi, o an ata xəstəliyinin xüsusiyyətinə görə artıq bacarıqsız idi. Qeyri-qanuni ianə faktını məndən gizlətmək üçün yeni şəxsiyyət vəsiqəsini iddiaçı özündə saxladığı üçün qardaşını atasının vaxtı keçmiş şəxsiyyət vəsiqəsi əsasında ianə müqaviləsi rəsmiləşdirməyə məcbur etdilər. DƏDRX-nin 1 saylı formasındakı şəhadətnamənin şübhəli olması faktını qeyd etmək lazımdır, çünki göstərilən müddətdə DƏDRX-də atanın əmlakına qadağa qoyulmuşdur. Bununla bağlı cavabdehə ərizə ilə müraciət edərək, atası X2 Kamranın qəyyumluğu haqqında sərəncamın ləğv edilməsi üçün müvafiq tədbirlərin görülməsini xahiş etmişdir. Lakin şikayət təmin edilməmişdir. Göstərilənlərə və AR Mülki Məcəlləsinin 34, 35, 36, 38, 359-cu maddələrinə, İPM-in 35-ci maddəsinə əsaslanaraq, məhkəmədən X5 atasının qəyyum təyin edilməsi haqqında Bakı şəhəri Nəsimi RİH-in komissiyasının sərəncamının qanunsuz hesab edilməsi xahiş olunur. İddia ərizəsi məhkəməyə daxil olduqdan sonra işin hazırlıq icraatına başlanmış və məhkəmənin sərəncamı ilə iddia ərizəsi və ona əlavə edilmiş sənədlərin surətləri cavabdehə təqdim edilərək, cavabdehdən iddiaya qarşı yazılı münasibət (etiraz) bildirilməsi tələb olunmuşdur. Cavabdeh Bakı şəhəri Nəsimi RİH-in iddiaya qarşı məhkəməyə təqdim olunmuş yazılı etirazında bildirilir ki, İPM-in 47-ci maddəsinə görə hakim və ya məhkəmə tərkibinə sədrlik edən hakim iddia ərizəsinin və ona əlavə edilmiş sənədlərin surətlərinin cavabdehə təqdim olunmasına dair sərəncam verir. İddia ərizəsini təqdim edərkən, cavabdehdən iddiaya qarşı öz münasibətini (etirazını) yazılı şəkildə məhkəməyə bildirmək tələb olunur. Məhkəmə bu məqsədlə ağlabatan müddət təyin edir. İddiaçı cavabdeh Bakı şəhəri Nəsimi RİH-ə qarşı sərəncamın qanunsuz hesab edilməsi tələbinə dair 2 iyun 2022-ci il tarixdə iddia ərizəsi ilə Bakı İnzibati Məhkəməsinə müraciət etmişdir. İddiada fəaliyyət qabiliyyəti olmayan 20 fevral 1938-ci il təvəllüdlü X9 X4 qəyyum təyin edilməsi barədə Bakı şəhəri Nəsimi RİH başçısının 427 nömrəli 13 dekabr 2011-ci il tarixli sərəncamının qanunsuz hesab edilməsi barədə qərar qəbul edilməsini məhkəmədən xahiş etmişdir. İddia tələbi üzrə cavabdeh qanunvericiliyin verdiyi hüquqdan yararlanaraq iddiaya qarşı etiraz ərizəsini verir. Bakı şəhəri Nəsimi RİH-in 23 fevral 2021-ci il tarixli 6/Ə-37-126 nömrəli məktubu ilə ərizəçiyə cavab olaraq bildirilmişdir ki, «Milli arxiv fondu haqqında» Azərbaycan Respublikası Qanununun 10-cu maddəsinə əsasən milli arxiv fondunun tərkibinə daxil olan arxiv sənədləri daimi mühafizə məqsədi ilə dövlət arxivlərinə verilənə qədər dövlət idarə, müəssisə və təşkilatlarında yaradılan arxivlərdə müvəqqəti mühafizə olunur. Milli arxiv fondu sənədlərinin idarə arxivlərində müvəqqəti mühafizə müddəti rayon və şəhər hakimiyyət orqanlarının sənədləri üçün 5 il müəyyən edilir. Bakı şəhəri Nəsimi RİH tərəfindən RİH başçısının 427 nömrəli 13 dekabr 2011 -ci il tarixli sərəncamı və ona əlavə edilmiş sənədlər 5 ildən sonra qanuna müvafiq olaraq arxivə təhvil verilmişdir. Bu səbəbdən də ərizəsində qeyd olunan məsələnin tam və hərtərəfli araşdırılması mümkün olmamışdır. Eyni zamqanda ərizəçiyə bildirilmişdir ki, müvafiq sərəncam, eləcədə məhkəmənin qətnaməsi RİH-nə təqdim edildikdən sonra məsələyə yenidən baxılacaqdır. İddiaçını cavab qane etmədiyindən o, iddianın müddəti ötürülməklə məhkəməyə müraciət etməyi üstün tutmuşdur. RİH hesab edir ki, iddiaçı tərəfindən verilmiş iddianın müddəti ötürülmüşdür. Belə ki, inzibati işin məhkəmə instansiyasında baxışı zamanı iddia ərizələri təqdim olunarkən iddianın müddətinin ötürülüb-ötürülməməsi məsələsi əsas müzakirə predmetindən biri olmalıdır. Pozulmuş hüquqların məcburi müdafiəsi qeyri-məhdud deyil, qanunvericilikdə konkret müəyyənləşdirilən müddətlərdir – iddia müddətləri daxilində mümkündür. İddiaçı və X11 ilə bacı-qardaşdılar və 20 fevral 1938-ci il təvəllüdlü X6 uşaqlarıdır. İddiaçı Bakı şəhəri Nəsimi RİH-ə Ə-37-126 saylı 12 fevral 2021-ci il qeydiyyat tarixli ərizə ilə etdiyi müraciətdən məlum olmuşdur ki, Bakı şəhəri, Səbail rayonu, Q.Abbasov küçəsində yerləşən 3 mərtəbəli 7 saylı binanın birinci mərtəsində 22.9 kv.metr qeyri-yaşayış sahəsi 20 fevral 1938-ci il təvəllüdlü X6 mülkiyyətində olmuşdur. Həmin qeyri-yaşayış sahəsini mülkiyyətçi X13 öz oğlu X7 26 fevral 2011-ci il tarixli bağışlama müqaviləsinə əsasən öz əmlakına sərəncam vermişdir. Bağışlama müqaviləsi Bakı şəhəri 2 saylı Notariat Ofisində təsdiq olunmuşdur. X4 fəaliyyət qabiliyyəti olmayan 20 fevral 1938-ci il təvəllüdlü X9 Bakı şəhəri Nəsimi RİH başçısının 427 nömrəli 13 dekabr 2011-ci il tarixli sərəncamı ilə qeyyum təyin edilmişdir. Beləliklə, X13 26 fevral 2011-ci il tarixli bağışlama müqaviləsini bağlayarkən fəaliyyət qabiliyyətli olmuşdur. Azərbaycan Respublikasının Mülki Məcəlləsinin 33.1-ci maddəsinə əsasən qəyyumluq və himayəçilik fəaliyyət qabiliyyəti olmayan və ya məhdud fəaliyyət qabiliyyətli fiziki şəxslərin hüquq və mənafelərinin müdafiəsi üçün təyin edilir. Yetkinlik yaşına çatmayanlar üzərində qəyyumluq və himayəçilik, həmçinin onların tərbiyələndirilməsi məqsədilə təyin edilir. Qəyyumların və himayəçilərin buna uyğun hüquq və vəzifələri Azərbaycan Respublikasının Ailə Məcəlləsi ilə müəyyənləşdirilir. Həmin Məcəllənin 34.2-ci maddəsinə əsasən fiziki şəxsin fəaliyyət qabiliyyəti olmayan sayılması və ya fəaliyyət qabiliyyətinin məhdudlaşdırılması barədə qərarın qanuni qüvvəyə mindiyi gündən etibarən üç gün ərzində məhkəmə həmin fiziki şəxs üzərində qəyyumluq və himayəçilik təyin edilməsi üçün onun yaşayış yeri üzrə qəyyumluq və himayəçilik orqanına bu barədə məlumat verməlidir. Azərbaycan Respublikası Mülki Prosessual Məcəlləsinin 317.3-cü maddəsinə görə şəxsin məhdud fəaliyyət qabiliyyətli və ya fəaliyyət qabiliyyəti olmayan hesab edilməsi barədə ərizə həmin şəxsin yaşayış yeri üzrə məhkəməyə, əgər şəxs psixiatriya (psixonevroloji) müəssisəsində yerləşdirilmişsə, həmin müəssisənin olduğu yerin məhkəməsinə verilir. Həmin Məcəllənin 320.2-ci maddəsinə görə şəxsin fəaliyyət qabiliyyəti olmayan hesab edilməsi haqqında işə məhkəmə qəyyumluq və himayəçilik orqanının nümayəndəsinin məcburi iştirakı ilə baxır. Fəaliyyət qabiliyyəti olmayan hesab edilməsi haqqında işinə baxılan şəxs, səhhəti yol verirsə, məhkəmə iclasına çağırılır. Həmin Məcəllənin 321.2-ci maddəsinə əsasən şəxsin fəaliyyət qabiliyyəti olmayan hesab edilməsinə dair məhkəmə qətnaməsi fəaliyyət qabiliyyəti olmayan hesab edilən şəxs üzərində qəyyum təyin etmək üçün əsasdır. X13 01 iyun 2015-ci il tarixdə vəfat etdiyindən “Dövlət hakimiyyəti orqanlarında, idarə, təşkilat və müəssisələrində kargüzarlığın aparılmasına dair Təlimat”a uyğun olaraq onun şəxsi işinin qovluğu Milli arxiv fonduna təhvil verilməli olmayan sənədlər kimi məhv edilmişdir. Göstərilənlərə və İPM-in 22, 24, 39, 47-ci maddələrinə əsaslanaraq, məhkəmədən iddia tələbinin rədd edilməsi barədə qərar çıxarılmasıl xahiş olunur. İş üzrə məhkəmə iclası təyin edilərək bu barədə tərəflərə məlumat verilmişdir. Məhkəmə iclasına iddiaçı gəlməmiş, cavabdeh tərəf gəlmişdir. Məhkəmə İPM-in müvafiq müddəalarını rəhbər tutaraq, iclasın iddiaçı tərəfin iştirakı olmadan keçirilməsini mümkün saydı. Məhkəmə iclasında iştirak edən cavabdehin nümayəndəsi X3 iddiaya qarşı məhkəməyə təqdim olunmuş yazılı etirazda göstərilənləri təsdiqlədi və iddianın təmin olunmamasını xahiş etdi. Məhkəmə iş materiallarını araşdıraraq hesab edir ki, iddia mümkün sayılmamalıdır. Belə ki, «İnzibati icraat haqqında» Azərbaycan Respublikası Qanununun 2.0.1-ci maddəsinə görə inzibati orqan – Azərbaycan Respublikasının müvafiq icra hakimiyyəti orqanları, onların yerli (struktur) və digər qurumları, bələdiyyələr, habelə qanuna əsasən inzibati akt qəbul etmək səlahiyyəti verilmiş hər hansı fiziki və ya hüquqi şəxsdir. Həmin Qanunun 2.0.2-ci maddəsinə görə inzibati akt – inzibati orqan tərəfindən ümumi (publik) hüquq sahəsinə aid olan müəyyən (konkret) məsələni nizama salmaq və ya həll etmək məqsədilə qəbul edilmiş və ünvanlandığı hüquqi və ya fiziki şəxs (şəxslər) üçün müəyyən hüquqi nəticələr yaradan qərar, sərəncam və ya digər növ hakimiyyət tədbiridir. İPM-in 2.2-ci maddəsinə görə inzibati məhkəmə icraatı qaydasında aşağıdakı iddialara baxılır: - (2.2.1) şəxsin hüquq və vəzifələri ilə bağlı inzibati orqan tərəfindən qəbul edilmiş inzibati aktın mübahisələndirilməsinə (ləğv olunmasına və ya dəyişdirilməsinə) dair iddialara (mübahisələndirmə haqqında iddia); - (2.2.5) inzibati hüquq münasibətinin mövcud olmasına və ya olmamasına, habelə inzibati aktın etibarsız sayılmasına dair iddialara (müəyyən etmə və ya tanınma haqqında iddia). İPM-in 32.1-ci maddəsinə görə mübahisələndirmə haqqında iddia vasitəsi ilə iddiaçı inzibati aktın ləğv olunmasını və ya dəyişdirilməsini məhkəmədən tələb edə bilər. Mübahisələndirmə haqqında iddia mübahisə edilən inzibati aktın icra olunması nəticəsində meydana gəlmiş nəticələrin aradan qaldırılması tələbini özündə əks etdirən əlavə ərizə ilə birlikdə də qaldırıla bilər. İPM-in 36.1-ci maddəsinə əsasən müəyyən etmə və ya tanınma haqqında iddia vasitəsi ilə iddiaçı hər hansı hüquq münasibətinin mövcud olması və ya olmamasının, yaxud inzibati aktın etibarsızlığının tanınmasını məhkəmədən tələb edə bilər. İPM-in 36.2-ci maddəsinə əsasən müəyyən etmə və ya tanınma haqqında iddia vasitəsi ilə iddiaçı artıq icra olunmuş inzibati aktın qanunsuz sayılmasını məhkəmədən tələb edə bilər. İPM-in 36.3-cü maddəsinə əsasən müəyyən etmə və ya tanınma haqqında iddia iddiaçının həmin münasibətlərin qısa müddətdə müəyyən edilməsində kifayət qədər maraqlı olduğu hallarda qaldırıla bilər. Hüquq münasibətlərinin müəyyən edilməsində iddiaçının marağı hüquqi, iqtisadi və ya ideya xarakterli ola bilər. İPM-in 36.4-cü maddəsinə əsasən hüquq münasibətlərinin müəyyən edilməsinə dair iddia, digər iddia növlərinə münasibətdə subsidiar xarakter daşıyır. İPM-in 38.1-ci maddəsinə görə mübahisələndirmə haqqında iddia inzibati aktın təqdim (elan) olunduğu vaxtdan, şikayət instansiyasına şikayət verildiyi hallarda isə şikayətə dair qəbul olunan inzibati aktın təqdim olunduğu vaxtdan 30 gün müddətində, elmi dərəcələr və elmi adlar verilməsi, xarici ölkələrdə verilmiş elmi dərəcələr və elmi adlar haqqında sənədlərin nostrifikasiyası (ekvivalentliyinin müəyyən edilməsi və tanınması) və ya təkrar attestasiya əsasında tanınması, elmi dərəcədən və elmi addan məhrumetmə (elmi adın və elmi dərəcənin bərpası) ilə bağlı inzibati aktlara münasibətdə isə bu inzibati aktlar qəbul edildiyi tarixdən 2 ay müddətində qaldırıla bilər. Hazırkı iddia “inzibati aktın qanunsuz sayılması” kimi təqdim edilməklə “müəyyən etmə və tanınma” haqqında iddia kimi verilmişdir. Bu qəbildən olan iddialar xüsusi rejimə və xüsusi mümkünlük şərtlərinə tabedir. Həmin iddialar üzrə qanunverici tərəfindən komkret müddət məhdudiyyəti nəzərdə tutulmasa da, iddiaçı ən azı qısa müddət ərzində inzibati aktın hüquqi nəticələr yaradıb-yaratmadığına əmin olmaqda maraqlı olmalıdır. Başqa sözlə, iddia qaldıran şəxs inzibati aktın qanunsuz sayılmasında xüsusi müəyyən etmə marağına malik olmalı və bunu qısa müddət ərzində reallaşdırmaılıdır. Bu səbəbdən, hazırkı mübahisəyə münasibətdə inzibati aktın qanunsuz sayılması ilə bağlı yuxarıda qeyd olunan şərt (qısa müddət ərzində tanınma marağı) mövcud deyildir. Məhkəmə həmçinin vurğulayır ki, hazırkı iddia inzibati aktın mübahisələndirilməsi kimi təqdim olunmasa da, bu təqdimetmə müddətlə bağlı mümkünlük şərtindən və müddət məhdudiyyətindən yayınmaq cəhdi kimi qiymətləndirilməlidir. İPM-də “mübahisələndirmə haqqında” iddialara münasibətdə iddia müddəti nəzərdə tutulmuş və bu müddət inzibati aktın təqdim və ya elan olunduğu (şikayət instansiyasına şikayət verildiyi halda isə, şikayətə dair qəbul olunmuş inzibati aktın təqdim olunduğu vaxtdan) 30 gün müəyyən edilmişdir. Nəzərə alınmalıdır ki, mübahisə predmeti olan sərəncamın qanunla müəyyən edilmiş vaxtlarda mübahisələndirilməməsi, təkcə cavabdeh inzibati orqan üçün deyil, üçüncü şəxslər üçün də əlavə nəticələr yaranmasına şərait yaratmış olar. Müvafiq vaxtda mübahisənin qaldırılması isə, başqa şəxslər qarşısında öhdəliklərin genişlənməməsinə səbəb ola bilər. İddiaçının qanunsuz sayılmasını tələb etdiyi 13 dekabr 2011-ci il tarixli 427 nömrəli sərəncamdan həmin ərəfədə məlumatsız olması isə, ağlabatan və məntiqi görünmür. Çünki, fəaliyyət qabiliyyəti olmayan şəxsin mütün müvafiq məsələlərini onun üzərinə qəyyum təyin olunmuş şəxs həyata keçirir və ötən müddət ərzində qəyyumun iddiaçıya yaxın ailə üzvü, habelə qəyyumluqda olan şəxslə sıx əlaqədə (birlikdə yaşaması iddia edilir) olan şəxs kimi iddiaçıya məlum olması hazırkı icraatda heç bir sübutla inkar olunmur. Bundan başqa, iddia ərizəsində 13 dekabr 2011-ci il tarixli aktın iddiaçı tərəfindən müvafiq iddia müddəti ötürülməklə mübahisələndirilməsinin səbəbləri göstərilməmiş və bu məsələlərdən ümumiyyətlə bəhs olunmamışdır. Bakı şəhəri Nəsimi RİH-in həmin sərəncamının qəbul edildiyi 8 ildən artıq vaxt ərzində mübahisələndirilməməsi və iddianın mükkünlük şərti olan iddia müddətinin buraxılması iddiaçının məsiliyyət dairəsinə aid edilməlidir. Müddət məhdudiyyəti konsepsiyası inzibati idarəçilikdə hüquqi sabitliyin və təhlükəsizliyi, eləcə də mülki dövriyyənin təhlükəsizliyinin və sabitliyinin təmin edilməsi məqsədlərinə xidmət edir. Belə ki, hüquqi müəyyənlik və hüquqi sabitlik prinsipləri mübahisəli mübahisəli hüquq münasibətlərinə müəyyən müddətlər çərçivəsində aydınlıq gətirilməsini və həmin münasibətlərin sabitləşməsini tələb edir. Digər tərəfdən, müddət məhdudiyyətinin hüquq münasibətləri sistemində rolu və əhəmiyyəti ondan ibarətdir ki, həmin hüquq institutu hüquq münasibətləri iştirakçılarını məsuliyyətli olmağa, pozulmuş hüquqlarının müdafiəsi üçün hüquqi müdafiə vasitələrindən və imkanlarından müəyyən olunmuş zaman kəsiyində istifadə etməyə sövq edir. Həmin tələblərə əməl edilməməsinin riski və bununla bağlı nəticələr hüququnun pozulduğunu iddia edən şəxsin məsuliyyət sferasına aiddir. Belə şəxslər qanunla müddətləri üzrsüz səbəblərdən buraxaraq, uzun zaman kəsiyindən sonra iddia qaldırmaqda haqlı sayıla bilməzlər. Bununla da, məhkəmə hazırkı iddianın mümkün sayılmaması qənaətinə gəlir. İPM-in 35.1-ci maddəsinə görə bu Məcəllədə başqa qayda nəzərdə tutulmamışdırsa, iddiaçının iddia ərizəsində inzibati aktın qəbul edilməsi və ya qəbul edilməsindən imtina olunması, yaxud inzibati orqanın hərəkəti və ya hərəkətsizliyi nəticəsində onun hüquqlarının və qanunla qorunan maraqlarının pozulduğunu əsaslandırdığı hallarda mübahisələndirmə haqqında, məcburetmə haqqında, öhdəliklərin icrası haqqında və müəyyən hərəkətləri etməkdən çəkinməyə dair iddia mümkün sayılır. İPM-in 35.3-cü maddəsinə görə iddianın mümkün sayılmaması barədə məhkəmə qərardad qəbul edir. Həmin qərardaddan yuxarı məhkəməyə şikayət verilə bilər. Göstərilənlərə əsasən və İPM-in 23, 35, 85-ci maddəsini rəhbər tutaraq, məhkəmə QƏRARAALDİ: İddia mümkün sayılmasın. Qərardaddan 10 gün müddətində Bakı İnzibati Məhkəməsi vasitəsilə Bakı Apellyasiya Məhkəməsinə (Bakı şəhəri, Z.Xəlilov küçəsi, 540-cı məhəllə) şikayət verilə bilər. Hakim Rüstəm Kərimli